Covers

Van de vele titels die hier de revue passeren, is het werk linksboven — The GreenXtreme — het enige dat ik werkelijk en onvoorwaardelijk serieus neem. Waar andere manuscripten stranden in de leegte van de stijl, vormt dit project de kern van mijn intellectuele verantwoording. Ik zal in de loop der tijd steeds nieuwe hoofdstukken van dit boek online zetten; een proces dat parallel loopt aan de tijd die mij nog rest.

De meest compromisloze gevolgtrekkingen uit het derde en laatste deel zullen pas tegen het eind van mijn leven voor iedereen zichtbaar worden. Op dat punt vallen bestaan en inhoud definitief samen; dat is de dwingende logica van een tekst die pas met de dood van de auteur zijn voltooiing vindt. Dat mag pathetisch overkomen, maar er schuilt een onherroepelijkheid in de conclusie van dit boek; een standpunt van zo’n radicale aard dat ik het pas wil delen wanneer de maatschappelijke of persoonlijke consequenties er niet meer toe doen.

En voor de rest?

Deze site is een protest tegen de publicatiedwang van ijdeltuiten (een aandoening waar ik zelf langdurig aan heb geleden). Daarom zijn de covers die u hier ziet voornamelijk schijnvertoningen; achter de buitenkant huist leegte. De namen van de schrijvers zijn gevormd uit de letters van mijn naam. Waar ik naast deze anagrammen mijn eigen naam gebruik, moet de lezer oppassen; in dat geval zou het om een volledig boek kunnen gaan, compleet met inhoud.

Ik kan u echter verzekeren dat ik ook dan meestal halverwege, of al eerder, ben gestopt met schrijven. Het eventuele plan er een serieus boek van te maken strandde meestal in verveling. Het mag bij mij allemaal niet te lang duren. Wat echter nog belangrijker is: ik vond dat de lezer niet moest worden opgezadeld met nog meer overbodig leesvoer, waarmee de markt tenslotte al is overvoerd.

Ik beschouw mijn onafgemaakte manuscripten niet als falen, maar als een daad van barmhartigheid jegens de ander. Waarom zou ik driehonderd pagina’s vullen als de kern van mijn boodschap al na dertig pagina’s wordt bereikt? Op Taaljongen.nl vindt u de resten van die kortstondige bevliegingen. Het vormt een archief van wat had kunnen zijn, als ik de discipline had gehad u te vervelen.

De boekenmarkt is een oceaan van woorden waarin de zinvolle gedachte verdrinkt in een overvloed aan vultekst. Ik weiger nog langer bij te dragen aan die vervuiling. Wat u hier aantreft vormt de essentie: titels die goed klonken, covers die verleidden, en teksten die precies lang genoeg waren om te beseffen dat ze niet geschreven hoefden te worden.

Ik heb ontdekt dat de mooiste boeken die titels zijn die nooit zijn voltooid. Een voltooid boek is een dood object, vastgelegd in papier en pretentie. Een onvoltooid manuscript daarentegen bruist nog van de potentie die ik er onmogelijk uit had kunnen persen. Door te stoppen zodra de verveling toeslaat, bespaar ik u de moeite van het diagonaal lezen en bespaar ik mezelf de vernedering van het invullen van de clichés die nodig zijn om de driehonderd pagina’s te halen.

Wetenschappelijk gezien is de meeste literatuur pure ruis. Als we kijken naar de informatiedichtheid van de gemiddelde roman, dan is de verhouding tussen nieuwe inzichten en herhaalde patronen schrikbarend laag. Mijn anagrammen en AI-covers zijn een eerlijker product: ze pretenderen niets anders te zijn dan wat ze zijn: een decor.

Het inzicht dat mijn publicatiedrang een aandoening was, heeft geleid tot een gezonde scepsis tegenover elk woord dat ik op papier zet. Vroeger dacht ik dat een leeg wit vel gevuld móést worden; tegenwoordig zie ik de witregel als een morele overwinning. Elke zin die ik niet schrijf, is een zin die de lezer niet hoeft te verteren.