Waarom we inheemse wijsheid graag omarmen, maar haar liever niet begrijpen.
Er bestaat een merkwaardige vorm van bewondering die bij nadere beschouwing verdacht veel wegheeft van minachting. Ze manifesteert zich wanneer westerse stedelingen zich vol enthousiasme verdiepen in de levenswijze van inheemse gemeenschappen, oude natuurreligies en traditionele geneeswijzen. Ze spreken dan met ontzag over de wijsheid van volkeren die nog in harmonie met de natuur zouden leven, over hun intuïtieve verbondenheid met het landschap en over inzichten die onze rationele beschaving onderweg zou zijn kwijtgeraakt.
Het klinkt respectvol. Toch zit er iets ongemakkelijks in deze verering. Want wat bewonderen we eigenlijk? De kennis die deze gemeenschappen door generatieslange ervaring hebben opgebouwd, of het romantische beeld dat wij ervan hebben gemaakt?
