Liever een aalmoezenier dan een troostofficier.
Mijn ouders waren net gescheiden. Ik wekte een aangeslagen indruk. De buurman hield mij in de gaten en nam mij een beetje onder zijn hoede. Ik vroeg mij nooit af of Lucien daar wel ruimte voor had. Al mijn slecht geformuleerde vragen, mijn angsten en mijn grote gemis; heb ik mij, in mijn jeugdige onmacht, soms teveel aan hem opgedrongen? In elk geval bood het klooster ons rust. Het is niet bij me opgekomen wat ik voor hem kon betekenen. Een volwassen man verwacht niets van een kind, noch van een ventje in de overgangsjaren van zijn chaotische puberteit naar zijn turbulente adolescentie.
Misschien moet ik hier vermelden: zo’n soort relatie, als waar de lezer nu misschien aan denkt, was dit niet. We hebben het hier niet over een liefdesaffaire of geheime intimiteiten. We zaten allebei in de knoop met onze eenzaamheid. Lucien was zijn vader werkelijk verloren; op zeer jonge leeftijd. Verder kampte hij met een dilemma waarmee ik hem alleen liet. Ik weet nog steeds niet wat die onuitgesproken last precies inhield. Ik was totaal niet bij machte om daar naar te vragen, laatstaan dat ik verlossing kon brengen. Daarvoor was ik veel te druk met mijn eigen verwarring en pijn.
Ik begreep dat hij liever als aalmoezenier voor de krijgsmacht in dienst zou zijn getreden. Op de één of andere manier zat de pet van militair maatschappelijk werker hem te krap. Dat hij tot het burgerpersoneel werd gerekend in plaats van tot het leger, maakte de situatie draaglijker. Met gevechtshandelingen wilde hij absoluut niet geassocieerd worden. Zijn beroep zou meer geestelijk dan sociaal van aard zijn, als hij voor de priesteropleiding had gekozen, wat hij ooit van plan was. Mocht Defensie tijdelijk iemand nodig hebben, dan hadden ze hem extern kunnen inhuren. Dat zou dan via het bisdom gaan of de orde waartoe hij, in zo’n geval, behoorde. Daar lag zijn voorkeur.
Hij vertelde mij dat hij sympathiseerde met de beweging van het ‘gebroken geweertje’. Dat was een pacifistische stroming die opkwam na de Eerste Wereldoorlog. Het gebroken geweer werd haar symbool: een gebaar tegen het militarisme, tegen oorlog en geweld als oplossing voor conflicten. Dat geweer, waarvan de loop is omgebogen of gebroken, stond voor gewetensbezwaar, vredesideaal en moreel verzet. Voor hem was het symbool vooral verbonden met de Vredesbeweging Kerk en Vrede, waarvoor hij zich in zijn studententijd had ingezet. Hij zocht al heel lang naar een balans tusssen theologische idealen en politieke realiteit.
Ok, dus hij geloofde dat ware vrede niet met wapens kon worden afgedwongen? Ik begreep het innerlijk conflict maar zag eerlijk gezegd nog steeds het grote probleem niet. Ik denk dat Lucien af en toe soldaten tegenover zich vond die twijfelden aan hun beroepskeuze. Ze hadden dan een goede aan hem. Hij was vredelievend, gewetensvol in morele kwesties, en stond kritisch tegenover militair geweld. Dat maakt het extra interessant dat hij bij Defensie werkte. Het toonde precies die innerlijke spanning tussen geloof, plicht en geweten waar een twijfelaar zich aan kon optrekken.
Te midden van uniformen sloeg hij misschien iets te hard op de trom van ‘geweldloze weerbaarheid’. Zijn theologische grondslag bleef pacifisme: geweld was moreel onaanvaardbaar volgens zijn lezing van het evangelie. Maar ik kan me niet voorstellen dat dit een probleem vormde op een moderne basis in vredestijd. Ik denk dat hij het leger van binnenuit een beetje menselijker heeft gehouden. Maar ik begrijp ook dat het werk hem in conflict bracht met zijn ware idealen en dat hij daarom vaak met boze of radeloze ballen tegen de achterkant van zijn pui stond te gooien.
Zijn werk bij het leger was geen roeping. Hij noemde het jaren later een ‘bevel van barmhartigheid’, ingegeven door zijn confessie. Toen begreep ik voor het eerst hoe serieus hij dit nam. Ik besefte dat zijn geloofsbelevenis zijn hele leven bepaalde, en dat hij daar graag meer aan toe had willen geven, maar dat hij concessies had moeten doen. Het ging over zijn huwelijk, de vanzelfsprekende keuze voor kinderen, de aankoop van een huis, het carrièrepad teneinde het huis te kunnen betalen. Kortom: een leven dat zich aan je opdringt als je A hebt gezegd, terwijl je B nog van alle kanten wilde onderzoeken.
Ik begreep dat Lucien daadwerkelijk monnik had willen worden. Terwijl ik niet wist hoe snel ik weer naar buiten kon, om naar mijn ontwrichte thuis te mogen fietsen, was Lucien na de mis het liefst achter de laatste Benedictijner aangelopen, tot in het binnenste van hun besloten wereld. Om de stilte vast te kunnen houden. En zichzelf trouw te zijn.
ronaldvannoorden.com 