Blog

Verstandige mensen trekken een rode lijn tussen ontspoorde leuzen en de eigenlijke boodschap van de mars.

Een uitgesproken steunbetuiging aan Hamas op een klimaatdemonstratie staat volkomen haaks op waar zo’n mars voor bedoeld is. Een demonstratie hoort een podium van verscheidenheid te zijn, maar soms lijkt het alsof de nuance verdrinkt in de luidste schreeuw. Tussen het geweld van heftige leuzen en schurende spandoeken zou je bijna vergeten dat het merendeel van de mensen er simpelweg staat uit betrokkenheid; niet om te polariseren, maar om een gezamenlijke toekomst op de kaart te zetten.

Daar wringt de schoen direct. Wanneer extreme uitingen de overhand nemen, verandert de broodnodige verbinding al snel in verblinding. Het vizier vernauwt, de standpunten verharden; de goeden moeten plots onder de slechten lijden. In plaats van een constructief gesprek ontstaat er een reflex van afkeer, waarbij de inhoud van het klimaatvraagstuk volledig op de achtergrond raakt.

Ik moet eerlijk zijn; ik heb die dames die een mitella en een hoofddoek van hun spandoek fabriceerden natuurlijk niet écht voorbij zien wandelen, maar het beeld vat de essentie hoop ik wel samen. Het herinnert eraan dat er achter het mediageweld altijd ruimte blijft voor inventiviteit, relativering en een gezonde dosis absurditeit.

Als we ons uitsluitend blindstaren op de provocaties in het journaal, missen we de nuance die op straat rondloopt. Echte verbinding begint immers bij het vermogen om door de verblinding heen te kijken.