Categorie: Medisch-ethische klachten

De grote vloeistofbalans

Waarom je lichaam eigenlijk een lekke tuinslang is.

We zien onszelf graag als rationele wezens. We filosoferen over de zin van het bestaan, lossen complexe problemen op en creëren dingen die ons overleven. Maar als we de biologische motorkap opendoen, blijft er van die verheven status weinig over. Fysiologisch gezien zijn we namelijk niets meer dan een wandelende, poreuze zak met vocht die de hele dag vloeistoffen filtreert, rondpompt en uitstoot. Gestructureerde gedachten hierover begonnen bij mij met een simpele bloedneus. Is dat een uitscheiding? Een ‘excrement’? De wetenschap zegt onverbiddelijk: nee. Hoeveel manieren zijn er eigenlijk om vloeibaar te zijn? Om niet te verdrinken in onze eigen sappen, heb ik de boel gecategoriseerd. De biologie hanteert namelijk een strikte hiërarchie voor alles wat onze openingen verlaat:

Niet alles wat je verlaat is een uitscheiding. Soms is het simpelweg een diefstal uit je eigen voorraadkast: bloed dat ontsnapt uit een gesprongen vat is een kostbare lichaamsvloeistof die haar weg naar buiten heeft gevonden door een defect, niet door een proces. Wat je hier ziet is het gevolg van een bloedneus nadat ik, na een fikse verkoudheid, een hard stukje in m’n neus had verwijderd. Geen ramp dus.

1. De vuilnisman (Excreties)
Dit is pure noodzaak. Je lichaam verbrandt brandstof en produceert metabolisch afval. Als je dit niet loost (denk aan urine of zweet), vergiftig je jezelf. Ook de bekende ‘excrementen’ (feces) behoren tot deze categorie: de onverteerbare restjes waar je cellen klaar mee zijn.

2. De productieafdeling (Secreties)
Dit zijn stoffen met een missie. Je lichaam investeert kostbare energie in het maken van deze ‘onderhoudsvloeistoffen’. Denk aan speeksel voor je droge cracker, talg voor je huid, tranen voor je hoornvlies, of die hoogst complexe cocktail van spermatozoa. Zelfs moedermelk is een doelgerichte secretie; een vloeibaar geschenk van de immunologie.

3. De lekkages (Lichaamsvloeistoffen & Transudaat)
Hier gaat het mis, of wordt het ingewikkeld. Bloed hoort in de vaten, punt. Een bloedneus is geen ‘reiniging’, het is een mechanisch defect; een kapotte leiding in het systeem. Soms is een vloeistof echter een hybride: het vocht bij seksuele opwinding is functioneel een secretie, maar mechanisch een ‘transudaat’. Er wordt geen kraan opengezet; de bloeddruk wordt simpelweg zo hoog dat het vocht door de vaatwanden naar buiten sijpelt. Hydraulica op z’n best.

De buitenbeentjes
Natuurlijk laat de natuur zich niet altijd in een hokje duwen. Neem pus. Vaak verafschuwd, maar eigenlijk is het een ereveld. Het is een verzameling gesneuvelde witte bloedcellen die hun leven gaven om een bacterie uit te schakelen. Het is geen ‘afval’ (excretie), maar een uit de vaten getreden lichaamsvloeistof die getuigt van een lokaal slagveld. En braaksel? Dat is technisch gezien geen uitscheiding, maar een brute lozing van de maaginhoud.

Als we de balans opmaken, dwingt dat nederigheid af. We besteden fortuinen aan parfum om te verhullen dat we constant aan het verdampen en filteren zijn. De gemiddelde volwassene bestaat voor 60% uit water. Dat we overeind blijven zonder als een plumpudding in elkaar te zakken, is een wetenschappelijk mirakel.

Volgende keer dat je iemand een traan ziet wegpinken, onthoud dan: dat is geen emotie, dat is gewoon een lacrimale secretie met een uitstekende timing. Slaap zacht, vloeibare medemens.

Noot voor de fijnproever:
In dit overzicht hanteer ik een strikt onderscheid tussen excretie (afval), secretie (productie) en lichaamsvloeistoffen (de interne voorraad). Pathologische vloeistoffen zoals pus of wondvocht zijn formeel geen uitscheidingen, maar ‘ontsnapte’ vloeistoffen die normaal gesproken binnen de muren van het vatenstelsel blijven.

P.S. Een ode aan de binnenblijvers
Hoewel we focussen op wat de uitgang vindt, drijven onze hersenen in een badje van hersenvocht (liquor) en worden onze gewrichten gesmeerd door synovia (gewrichtssmeer). Dit zijn de ultieme kluizenaars. Waar een excretie moet vertrekken en een secretie graag naar buiten gaat voor een missie, is de interne vloeistof het enige dat voorkomt dat je hersenen tegen je schedelwand klotsen. Wees er zuinig op.

Lezersreactie:
Je laat je, voor jouw doen, opvallend bescheiden uit over ‘opwindingsvocht’. Ik had verwacht dat je hier enorm over uit zou wijden. Ben je ziek?

Lezersreactie:
Mijn calvinistisch verleden leerde mij : Stof zijt gij en tot stof  zul gij wederkeren. Jouw verhaal ziet er heel wat sappiger en vloeibaarder uit! 

Leeftijdsdiscrimi-nazi

Over de weigering om je eigen houdbaarheidsdatum te synchroniseren met de feiten.

“Wollt ihr die totale Wahrheit?” Dat dacht ik niet. Of liever: nog niet. Het is daarom dat ik hier de term ‘leeftijdsblokkade’ wil lanceren. Dat is de fase waarin men stopt met het aannemen van biologische bewijslast of al te waarheidsgetrouwe opmerkingen; de individuele noodrem op de genadeloze tijdlijn. In deze pauze creëer je een persoonlijke echoput waarin de signalen van de buitenwereld – die venijnige hints over een trager tempo of de neerbuigende vraag of het lettertype wellicht te klein is – stuiten op een muur van doelbewuste ignorantie. De ‘leeftijdsdiscrimi-nazi’ in jezelf voert een schrikbewind over de eigen waarneming; elke spiegel die de feiten presenteert wordt verbannen; elke observatie over je bouwjaar wordt gecensureerd als ware het vijandige propaganda.

In deze staat van ‘leeftijdsblokkade’ fungeert de waarheid als een directe bedreiging voor het fragiele ego. De omgeving constateert simpelweg verval; jij classificeert die objectieve waarneming onmiddellijk als een frontale aanval. Het is een vorm van interne apartheid waarbij je de superieure, ervaren versie van jezelf hermetisch afsluit van de fysiek verouderende versie. Je negeert de knarsende gewrichten met dezelfde fanatieke overtuiging waarmee je een nieuwe rimpel wegredeneert; een ideologische loopgravenoorlog tegen je eigen biologie.

Psychologisch gezien duiden we dit aan als een extreme vorm van cognitieve herwaardering; je hersenen filteren simpelweg de data die niet harmoniëren met het gewenste zelfbeeld. Er is echter geen enkel wetenschappelijk bewijs dat deze interne censuur de telomeerverkorting in je cellen ook maar een seconde stopt. Je kunt de boodschapper – je bezorgde omgeving – wel executeren; de biometrische klok tikt onverstoorbaar door; entropie trekt zich nu eenmaal weinig aan van je persoonlijke dictatuur.

De ‘leeftijdsdiscrimi-nazi’ in de spiegel tolereert geen enkele tegenspraak. Het is de weigering om de oogst te accepteren, louter omdat je nog steeds wilt doen alsof het zaaitijd is. Je klampt je vast aan een status quo die allang door de realiteit is ingehaald; een statische waan die je moet beschermen tegen de onvermijdelijke schemering.

Geachte klachtenfunctionaris van huisartsenpraktijk [naam],

Onderwerp: Vraag over zorgplicht en inschrijving bij huisarts

Geachte heer/mevrouw,

Ik wend mij tot u met een vraag die betrekking heeft op de handelwijze van een huisarts, zoals ervaren door een kennis van mij.

Deze persoon staat al geruime tijd ingeschreven bij dezelfde dokter. Gedurende deze jaren was zij grotendeels klachtvrij, waardoor er weinig tot geen contact is geweest tussen haar en de arts.

Recent is zij echter in een levensfase beland waarin zij wél een concrete zorgvraag heeft. Toen zij zich hiervoor bij haar huisarts meldde, werd haar op strenge toon medegedeeld dat zij te ver van de praktijk zou wonen en dat zij om die reden geen beroep (meer) zou mogen doen op zijn zorgverlening.

Dit roept bij mij enkele fundamentele vragen op:

  1. Waarom is deze afstandskwestie niet eerder aan de orde gesteld, bijvoorbeeld op het moment van inschrijving of gedurende de jaren dat zij bij deze huisarts stond ingeschreven?
  2. Waarom wordt dit nu pas een probleem, op het moment dat er daadwerkelijk een zorgvraag ontstaat?

Voor zover mij bekend ontvangen huisartsen een structurele vergoeding per ingeschreven patiënt. In dat licht is het moeilijk te begrijpen waarom niet eerder is vastgesteld dat de woonafstand kennelijk onverenigbaar zou zijn met het leveren van zorg.

De ontstane situatie wekt de indruk — en ik formuleer dit nadrukkelijk als een zorg, niet als beschuldiging — dat een patiënt zonder zorgvraag probleemloos ingeschreven kon blijven, terwijl diezelfde patiënt op het moment dat zij wél afhankelijk wordt van zorg plotseling als ‘te ver weg’ en daarmee als problematisch wordt beschouwd.

Graag verneem ik van u hoe dit handelen zich verhoudt tot de zorgplicht, de professionele verantwoordelijkheid van de huisarts en de geldende ethische en juridische normen binnen de eerstelijnszorg.

Met vriendelijke groet,

Ronald van Noorden

Naam van de huisartsenpraktijk is bij de redactie bekend.