Hoe een genereus gebaar werd weggestreept in de boekhouding van Sugar Hill.
Voor mijn verjaardag ging ik met mijn ex bij Sugar Hill eten. Normaal gesproken houd ik er niet van om binnen gehoorsafstand van andere gasten te zitten. Je krijgt ongevraagd gesprekken op je bordje die je niet noodzakelijkerwijs had willen horen. Maar met de moeder en de dochter naast ons, voelde het goed. Er ontstond meteen een klik.
Zij waren vroeger aan tafel gegaan dan wij en vertrokken ook eerder. We hadden er geen idee van dat ze bij het afrekenen iets voor ons hadden achtergelaten. Dat bleek pas later.
De serveerster kwam ons namelijk niet vertellen dat de dames voor ons koffie hadden betaald. Ze wachtte rustig af wat wij als dessert zouden bestellen. Ik drink ’s avonds nooit koffie, dus ik nam een hazelnoot-lavendeltaartje. Mijn tafelgenote nam wel koffie.
Pas bij het afrekenen, kwam de aap uit de mouw. Toen hoorden we namelijk voor het eerst van die aardige geste. Alleen bleek de uitvoering wat merkwaardig. Omdat Marion maar één koffie had besteld, werd er één koffie van onze rekening afgetrokken.
Waarom was de serveerster niet meteen na vertrek van de aardige buurvrouwen naar ons toegekomen om de boodschap van het genereuze gebaar over te brengen? Door die wetenschap achter te houden, leek het etablissement de eigen omzet veilig te stellen. De helft van het cadeau verdween immers in hun eigen zak.
Wanneer medemensen je twee consumpties schenken, lijkt het mij niet aan de restaurateur om te bepalen dat je er slechts één mag ontvangen? De totale waarde van die twee kopjes behoorde ons toe. Dat mijn spijsvertering toevallig geen cafeïne verdraagt, doet aan die transactie niets af.
Hoe denkt de lezer hierover? Bent u ook van mening dat de waarde van die koppen die aan ons waren geschonken ons toekomt, en dat het dus niet zo relevant was dat er toevallig maar één van ons koffie dronk?
Naast dit koffie-incident, dat sommigen wellicht een wat pietluttige aangelegenheid vinden, moet ik ook iets kwijt over de kwaliteit van het voedsel. De risotto en de dorade waren prima, laat dat gezegd zijn. Althans, de risotto had aanvankelijk een ingrediënt minder dan op de kaart was aangekondigd: de stukjes olijf ontbraken. Op ons verzoek werden die later alsnog gebracht, in een klein bakje. Geen onoverkomelijk probleem, maar helemaal vlekkeloos was het dus niet.
Helaas bestelden we ook krabpoten. Deze werden ‘ijskoud’ geserveerd, met de nadruk op ‘ijs’. Geloof me, we wisten heus wel dat krab koud moet worden opgediend, maar ijskoud is van een andere orde. De poten waren kennelijk pas kort daarvoor uit de vriezer gehaald. Het nog aanwezige vrieswater was in ieder geval een grote smaakdoder.
Minder prettig was ook dat de chef, nadat we onze klacht bij de serveerster hadden gemeld, niet even zelf aan onze tafel kwam. We hadden immers niet gemeld dat we onze krab liever iets warmer aten, maar dat het gerecht naar onze mening niet goed was ontdooid en daardoor waterig en smakeloos was. Een chef die in zo’n geval even komt kijken, lijkt me geen overbodige luxe.
ronaldvannoorden.com 