Het martelaarschap van de doorweekte sokken.
Een postbezorger leeft, zoals wij weten, met het weer. Daarin is hij natuurlijk niet de enige. De boer staat er ook mee op. Een visser is een vleesgeworden barometer. Mannen met flatcaps of toepetten speuren voortdurend de hemel af. Cabriorijders raadplegen de buienradar vaker dan hun navigatiesysteem, festivalbezoekers in wegwerptenten bezitten een derde oor voor donderslagen, stoeptekenaars, suikerspinverkopers, amateur-astronomen, bruiden tijdens fotosessies, barbecue-fanaten en dekbedluchters; ze bevinden zich stuk voor stuk in een voortdurende staat van meteorologische paraatheid.

Toch neemt de postbode binnen dit bonte gezelschap een uitzonderingspositie in. Voor al die anderen is hun weersobsessie uiteindelijk een vrijblijvend tijdverdrijf. Bij het eerste spatje klapt de cabriorijder zijn dak dicht, trekt de stoeptekenaar zich terug in het café en blaast de barbecue-fanaat de kolen uit om binnen een diepvriespizza in de oven te schuiven. De boer heeft zijn stal en de visser zijn kajuit om in te schuilen. De bezorger kent dat voorrecht niet. Voor hem geldt een bijna religieuze roeping zonder enige ruimte voor lafheid of zelfbehoud. Die post moet bezorgd; een ijzeren deadline die zich niets aantrekt van persoonlijke levenssfeer. Waar de rest van het gezelschap veilig onderdak vindt, waadt hij als een onverzettelijke zendeling door een bijbelse zondvloed; met doorweekte tassen en rouwkaarten die tot elke prijs droog moeten blijven, zelfs als de dijken het begeven of er een windhoos over de wijk trekt.
Of die claim op het ultieme weer-en-wind-heldendom de werkelijkheid dekt, waag ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Toch moest ik daar gisteren voortdurend aan denken. Ik heb namelijk van het begin tot het einde in een uitzichtloze, zeikerige regen gewandeld; een hardnekkige druilerigheid die al mijn eerdere ervaringen ruimschoots overtrof. Het heroïsche zit hem niet in het trotseren van een orkaan, maar in het stoïcijns blijven doorbezorgen van klamme enveloppen terwijl het water langzaam vanuit mijn kraag langs m’n bilnaad richting m’n schoenzolen sijpelde. Zo bont had ik het nooit eerder meegemaakt. Het weer toonde op geen enkel moment compassie. Geen minuut van droogte kon er vanaf, laat staan een streepje zon. Ik moest en zou die Nederlandse plensbuien en wolkbreuken tot in mijn diepste vezels doorstaan. Net zo lang, leek wel, tot onverschilligheid mijn woede begon uit te drijven.
Ja echt, dat gebeurde er met mij. Als er dan geen licht doorbrak aan de hemel, dan wel in mijn doorweekte hersenpan, een merkwaardige vorm van berusting die alleen intreedt wanneer een mens het punt passeert waarop hij niet nog natter kan worden. Zodra het water eenmaal vrij baan heeft tot in je vermoeide brein, verliest de regen zijn dreiging. Dan wandel je plotseling met een bijna serene onverstoorbaarheid door de wijk, als een monnik die zelfkasteiding om zogenaamde zonden heeft ingewisseld voor de dreiging van een verdrinkingsdood die hij absoluut niet heeft verdiend. Dit werd bevredigende zelfkwelling; bewustzijnsverhogende boetedoening in optima forma. Als ik werkelijk gelovig was geweest, zou ik denken dat een sadistische god mij persoonlijk op de proef stelde en daarna eeuwige genade schonk, zomaar omdat hij nou eenmaal een ontzettende, willekeurige autocratische lul is.
Maar gelukkig geloof ik in god noch gebod. Ik schrijf ogenschijnlijke pesterijen door het zogenaamde opperwezen steevast toe aan de grillen van het lot en doe mijn werk voor de posterijen met een bijna spiritueel respect voor het profane klimaat en de natuurwetten, mij ondertussen realiserend dat mijn atheisme mij beslist een streepje voor geeft bij de buitenaardse wetenschappers.
Die altijd meekijken. Zoals wij weten.
