A-post-theo-se

Het martelaarschap van de doorweekte sokken.

Een postbezorger leeft, zoals wij weten, met het weer. Daarin is hij natuurlijk niet de enige. De boer staat er ook mee op. Een visser is een vleesgeworden barometer. Mannen met flatcaps of toepetten speuren voortdurend de hemel af. Cabriorijders raadplegen de buienradar vaker dan hun navigatiesysteem, festivalbezoekers in wegwerptenten bezitten een derde oor voor donderslagen, stoeptekenaars, suikerspinverkopers, amateur-astronomen, bruiden tijdens fotosessies, barbecue-fanaten en dekbedluchters; ze bevinden zich stuk voor stuk in een voortdurende staat van meteorologische paraatheid.

Verzoeking en genade op een zeikerige herfstdag in november, vanuit een ZOO-hypothetisch standpunt.

Toch neemt de postbezorger binnen dit bonte gezelschap een uitzonderingspositie in. Voor al die anderen is hun weersobsessie uiteindelijk een vrijblijvend tijdverdrijf. Bij het eerste spatje klapt de cabriorijder zijn dak dicht, trekt de stoeptekenaar zich terug in het café en smoort de barbecue-fanaat de kolen om binnen een diepvriespizza in de oven te schuiven. De boer heeft zijn stal en de visser zijn kajuit om in te schuilen. De bezorger kent dat voorrecht niet. Voor hem geldt een bijna religieuze roeping zonder enige ruimte voor lafheid of zelfbehoud. Die post moet bezorgd; een ijzeren deadline die zich niets aantrekt van persoonlijke omstandigheden. ​​Waar de rest van het gezelschap veilig onderdak vindt, waadt hij als een onverzettelijke zendeling door een bijbelse zondvloed; met doorweekte tassen en rouwkaarten die tot elke prijs droog moeten blijven, zelfs als de dijken het begeven of er een windhoos over de wijk trekt.

Of die claim op het ultieme weer-en-wind-heldendom de werkelijkheid dekt, waag ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Toch moest ik daar gisteren voortdurend aan denken. Ik heb namelijk van het begin tot het einde in een uitzichtloze, zeikerige regen gewandeld; een hardnekkig gedrens dat al mijn eerdere ervaringen ruimschoots overtrof. Het heroïsche zit niet in het trotseren van een orkaan, maar in het stoïcijns blijven doorbezorgen van klamme enveloppen terwijl het water langzaam vanuit je kraag langs je bilnaad richting je schoenzolen sijpelt. Zo bont had ik het nooit eerder meegemaakt. Het weer toonde op geen enkel moment compassie. Geen minuut van droogte was mij gegund, laat staan een streepje zon. Ik moest en zou die Nederlandse plensbuien en wolkbreuken tot in mijn diepste vezels doorstaan. Net zo lang, leek wel, tot onverschilligheid mijn woede begon uit te drijven.

Ja echt, dat gebeurde er met mij. Als er dan geen licht doorbrak aan de hemel, dan wel in mijn doorweekte hersenpan, een merkwaardige vorm van berusting die alleen intreedt wanneer een mens het punt passeert waarop hij niet nog natter kan worden. Zodra het water eenmaal vrij baan heeft tot in je vermoeide brein, verliest de regen zijn dreiging. Dan wandel je plotseling met een bijna serene onverstoorbaarheid door de wijk, als een monnik die eerst nog fanatiek aan zelfkastijding deed om zijn vermeende zonden weg te spoelen, maar uiteindelijk plechtig abdiceert. Hij heeft begrepen dat tegen deze vorm van hemelse wateroverlast geen boetedoening meer is opgewassen en dat hij de verdrinkingsdood bovendien absoluut niet verdiend heeft. Dit werd een bevredigende zelfkwelling door een bewustzijnsverhogende hydrospirituele ervaring.

Als ik werkelijk een bijbelvaste gelovige was geweest, had ik mijzelf vergeleken met Tantalus, die door een sadistische oppergod tot eeuwige kwelling was veroordeeld. Als ongelovige dacht ik ook aan hem, met dit prettige verschil dat het hangende fruit voor mij niet onbereikbaar was en ik bovendien alleen maar mijn mond hoefde open te doen om te drinken. De regen verschafte mij uiteindelijk de gift van de berusting. Omdat ik in god noch gebod geloof word ik niet gehinderd door het besef dat een oppermachtige, autocratische lul mij persoonlijk op de proef stelt om mij daarna pas genade te schenken. Ik heb geleerd om ogenschijnlijke pesterijen door het zogenaamde opperwezen steevast toe te schrijven aan de grillen van het lot en doe mijn werk voor de posterijen met een bijna spiritueel respect voor het profane klimaat en de natuurwetten, mij ondertussen realiserend dat mijn atheisme mij beslist een streepje voor geeft bij de buitenaardse wetenschappers.

Die altijd meekijken. Zoals wij weten.